پری نوشته ها!

باز...باران...از یه متن بلند

2011-08-29T22:12:00.000+04:30

یک نفر به باران بگوید

اینقَدَر غمگین نبارد،

ببارم

تمام آسمان را سیل می برد

پرا

7/6/90

اهواز

و نور می تابد هنوز، البته

2011-08-17T08:33:00.001+04:30

هی خودت را از این راه

هی خودت را به آن راه می زنی،

از کوچه های سنگفرش دور می شوی

سه راهی ِ سبکرو را از یاد می بری

بوستان دیگر، میدان ِ پونک نیست

رفته است جایی طرف های ِ خاطراتی

که کیتارو آنجا را ننواخته باشد!

هی خودت را از این راه

هی خودت را به آن راه می زنی

و عاقبت می بینی

بر در ِ همان خانه ی فرو ریخته ی خود ایستاده ای.

برف، نیست

کلاغ، مرده است

قلیان شکسته است

تو...

تو رفته ای!

نه روسری بر جای وُ

نه محل به مریم ها ؛

تنها هنوز تمام ِ جاده ها

چتر نارون بر سر دارند،

تمام ِ کافه چی ها مهربانند

و سید علی، زنده است هنوز!!!

آه!

کاش زمین می توانست مرا ببلعد

و جایی خیلی دورتر از رد ِ پای ِ آدم ها

بالا بیاورد

جایی که آدم ها بدانند

که قناری

نمی خواند

مگر برای تنهایی خویش!

پرا

25/5/90

برا اونایی که نمی دونن

2011-08-14T23:10:00.000+04:30

هرگاه از کنار ِ

یک انسان ِ متوهم می گذری

تــُـند کن به پا

لنگ لنگ کنی

تا ابد

لنگ ِ خاطراتش می شوی

پرا

دوراهی

2011-08-10T01:21:00.000+04:30

گاهی

بین ِ نوشتن ِ نامه وُ شعر

آنچنان در می مانم

که قلبم یاد ِ درد ِ "همیشه همراه" َش می افتد.

سردرگمم

نه کسی را دارم که نامه را باز کرده، بخواند

نه کسی که شعرم رابوسیده، به آغوش کـِـشد!

تنهایی غم انگیزترین اتفاق ِ جهان است

و طوفان ِ نوح سرآغاز ِ همه ی قهرهای دنیا؛

خدایا! تو مسئولی!

پرا

19/مرداد/90

اهواز

از یک نوشته ی بلند...همین دیشب

2011-08-06T16:16:00.000+04:30

این همه سوال در دستخط هایم

نشانه ی نبودن ِ توست.

در آغاز کلمه بود

و کلمه تو بودی

و تو نبودی!

چرا همیشه ثلث ِ آخر ِ زمان را

غیاب ِ تو می سازد؟

پرا

15مرداد 1390 خورشیدی-اهواز

بیخیاله حرفایی که تو دلم جا مونده

2011-08-03T00:39:00.002+04:30

چ ه راحت تند باد دلت

مرا در آغوش می گیرد.

امشب

آسمان ِ همه ستاره های صبح ندیده

بارانی است

حتا این باران ِ گرم بهاری

هوای سردی دارد.

هوای سردی دارد!

و من زیر همان درخت زیتون

تمرین تکرار ِ خاطره ها می کنم

به یاد می آروم.

به یاد می آورم

که تلفظ طراوت را

از یاد برده ام

به یاد می آورم

که آغوش ِ سراسر عشق پری را

از یاد برده ام

به یاد می آورم

اینک زمان گفتن ِ آن راز ِ سر به مُهر

و تمامی ِ دردهایی است

که دیری است دلم را دریده اند.

و به یاد می آورم

که گفتن را از یاد برده ام

و تعلیم ِ تبسم را.

دل را، درد را

می یابم

اما دالانی برای سرود غم انگیزِ

این دل دریده پیدا نیست...!

وقتی الفبا از زبانم چندشَش می شود

معلوم است

این مسافر ِهر روزه ی ساحل ِ کارون

حرفی برای تعبیر رویای ِ تنهاییش نمی یابد.

پرا

در کنج انجماد هم راهی برای شادی نرگس ها سوسو می زند البته

2011-07-27T02:48:00.001+04:30

انتظار ادامه ی

آخرین لحظه ی آفرینش من بود تا اکنون!

می گویند به بیرون از

دنیای واژگان ِ شعر گونه ام می افتم اگر

بگویم چند وقت است

که انتظارت را می کشم

و یا بگویم چند ساعت است

که چتری بر چشمانم باز نمی شود

تا چشمانم بسته شوند

مهم نیست؛

در قیاس ِ عشق با شعر

حس با شعر،

شعر هیچ اهمیتی ندارد!

در قیاس ِ شعر با اجتماع ِ ذهن

شعر با دنیای انسان ها

نه انسان ها مهم اند

نه اجتماع ِ ذهن ِ زائد اندیششان.

من سید پوریا هستم

با همان ناهمگونی ِ ظاهری ِ نامم

من خودم هستم

و تو شعری!

تو شبیه ترین شبح

به تلفظ ناتمام ِ نام ِ پری هستی،

تو پری هستی!

پر می زنی

می روی ،

می نشینم

انتظار می کشم،

هر روز رد ِ پاهایت را

گردگیری می کنم

هرگز فراموش نخواهم کرد

کِی

کجا

چگونه

رفتی وُ بر هر قدمت چیزی، نشانه ای انداختی

وحشت داشتم

هیچ کلاغی قصد ِ دزدیدن ِ نشانه ها نکرده بود.

حالا من بودم

نشانه ای به شکل یک واژه بر هر رد ِ پا

و شبح ِ تو در مه ِ غلیظ ِ نیامدن.

تو نمی آمدی

پس باید نشانه ها را

در می یافتم؛

اولین نشانه ،حرف ِ اول ِ

الفبای ِ سرنوشت ِ آبان ِ شصت وُ هفت بود:

"ف"

فقط چاهار قدم ِ دیگر مانده بود

تا بخوانم آبان ِ شصت وُ هفت

بر مادرم

بر بیمارستان ِ جرجانی

بر اهواز چه گذشت:

"ف ا ص ل ه "

درست است پری!

همیشه میان ِ مادرم با آرامش

میان ِ بیمارستان ِ جرجانی با نام حقیقی اش

میان ِ من با تو

همین واژه، همین نشانه

خشت بر خشت

دیوار بر دیوار نهاده است.

تنها یک راه مانده:

فراموش می کنم!

تکرار تمام ِ حروف ِ نشانه ات را

فراموش می کنم،

هر روز ردپاهایت را گردگیری خواهم کرد

و منتظر می مانم.

انتظار ادامه ی آخرین لحظه ی آفرینش من است.

پرا

جوجه اردک زشت

2011-06-27T18:33:00.002+04:30

همیشه گفته ام که ابتذال ِ بعضی جمله ها آدم را مجبور می کند که آن ها را به دریای شعر راه ندهد، باری، همیشه نوشتن شعر آسان تر از نوشتن لاینقطع کلمات کنار یکدیگر است؛ این نکته را هم اضافه کنم که دیدن ِ یک برگه کاهی ِ مهربان که جای̊ جای ِ آن بی رحمانه با یک خودکار سیاه شده است بسیار غم انگیز است، توی شعر لااقل می دانی که نصف ِ برگه ی مهربان ِ کاهی را بی خط گذارده ای، مثل این می ماند که برگه دارد کلماتی که رویش نقش بسته اند را می خواند.

همیشه یک سوال از کودکی حس کنجکاوی مرا به حس ِ جنون مبدل می کرد و آن این بود:

چرا من می توانم پرش ِ رگبرگ ِ گل محمدی که از بی توجهی پروانه تند تند می زند را ببینم اما این آدم ها نه!؟ این آدم ها دل که میشکنند هیچ، نه صدایش را می شنوند نه اصلاً می فهمند که دلی در این درد̊ سرای زمین دردش شده است.

براستی که قوم ِ عجیبی هستند!!! نه برایشان رگبرگ های گل های محمدی مهم است، نه چشم های سیاه ِ خیس ِ پسر بچه هایی که آفتاب صورتشان را به جرم ِ بازی در خیابان سوزانده است.

واقعاً که آدم ها قوم ِ عجیبی هستند، خودشان همه را آزار می دهند وُ بعد اگر کسی یاوه ای بر حسب اشتباه بهشان گفت چنان به درگاه ِ خداوند گلایه وُ شکایت وُ ناله وُ زاری می برند که فرشته ها وا می مانند که این ها دیگر از شیطان بدترند!!!

بارها سعی کردم مثل بچه ی آدم بنشینم و زندگیم را بکنم اما... اما مگر آن جوجه ی قو توانست اردک بماند که من بتوانم آدم؟ آری حکایت من مانند همان حکایت ِ لعنتی ِ جوجه اردک ِ زشت است که شب ها جای آنکه شنیدنش مرا بخواباند، اشک از چشمانم سرازیر می کرد.

سخت است!

بخدا قسم اگر روزی به سرزمینی دیگر-مثلاً سرزمین من- بیایید و ببینید هیچ کس مانند شما نیست دلتان حتا از من هم بیشتر می گیرد! باری در سرزمین من کسی بی دلیل دل ِ کسی را نمی شکند حتا اگر آنکه قرار است دلش راحت شکسته شود،یک روباه باشد که مرغ ها را شکار می کند و البته از زندگی روزمره هم خسته شده.

پرا

6/4/90

18:00

شب ِ آرزوها

2011-06-07T23:39:00.002+04:30

چشم، خیس

من

بسیار گریسته ام،

امشب لیلة الرغائب ِ

بی خانمان های جهان است

و من

فهرست ِ نام های کسانم را

رو خوانی کرده ام؛

کاری که هر شب می کنم،

هر شب ِ شبهای زندگیم

لیلة الرغائب ِ روزهای کسانم است.

سلامت باد!

دل آرام باد!

شاد باد!

شاد باشید کسانم!

من هرشب ِ شب های زندگیم

برای شادی شما

اشک ریخته

التماس کرده

دعا خوانده ام.

عاشق باشید!

عاشق بمانید!

که من بجای قلب های همه ی شما

تندی ها دیده

سختی ها کشیده

شکست ها خورده ام.

بهای ِ تمام ِ خندیدن های دنیا را

با خرد شدن هایم داده ام،

خدایا!

من سر ِ قرارمان ایستاده ام

تو زیرش نزنی!

می افتم

می میرم

می میرم!

پرا

23:30

17/3/1390

وبلاگ ِ موازی

2011-06-03T14:57:00.002+04:30

قراره نوشته های جدیدم رو -که دارم سعی می کنم فضاش با نوشته های قبلیم متفاوت باشه- اینجا بذارم

و البته اینجا هم مثل ِ قبلن به روز رسانی خواهد شد

http://s-pourya-salehi.mihanblog.com

دوستان_موبایل_من_تو_مادربزرگ

2011-05-14T02:54:00.001+04:30

آخرین قطره های جوهر این خودکار را

برای بارش بر روی این کاغذْکاهی ها

بدرقه می کنم.

شب است

تاریک

سرمای کولر

سکوت

من

چند ورق

و تلفن همراه،

تلفن همراهی

که خوشحال است هیچ دوستی

مرا صدا نمی زند،

خسته است.

تلفن ها از شنیدن صدای آدمیان

خسته اند، کلافه اند.

من

چند ورق کاهی

و تلفن همراه

تلفن همراهی که ساکت است

خوابیده است.

وقتی در اردیبهشت

از دوستان خبری نیست

یعنی که حالشان خوب

دلشان باز است،

هر چه از من دورتر

حالشان بهتر

گلایه شان از زمین

از زمان

دورتر

کم تر.

بیا وُ امشب را بهانه مگیر!

بگذار بهار را جشن بگیرند

ناسلامتی به آنها می گویند

لاله، شقایق، مریم

گل!

دیگر بهانه مگیر، بیا!

ما هم همینجا

روی همین میز ِ کهنه

که خبر از ناخوشی های نونهالی دارد

باید چند خاطره را بیاد بیاوریم!

بیاد بیاوریم

که آغازین داستان ِ مادر بزرگ

"گرگ بود وُ دختری با ردای قرمز"

این اولین هشدار ِ زمین به ما بود!

هشدار زمین...

هـــِــه!

کاش مادربزرگ زنده بود وُ می دید

که همه هشدارهای زمین را

به باد دادیم؛

من شاعر شدم

و تو مخاطب تمام خط های من

پری!

پرا

22/2/90

00:27

اهواز

نه

2011-05-12T01:40:00.001+04:30

دست، نه!

لمس، نه!

لب، نه!

قناری در قفس

فقط باید فغان کند.

روح در تن

فقط باید پیله بتند.

پرا

نوروز

2011-03-20T22:41:00.004+03:30

ساده بخند!

مگذار حاجی فیروز

نومید شود از لبخند ِ محتمل تو

ساده بخند!

سالی یک روز است

همین یک روز است.

هر روز

هر روزت

هرروزتان

همین یک روز باد

ببین پری!

ببین چه زیبا مولکول- مولکول ِ این سرزمین

به وجد آمده است!

نبینم نخندی وُ این خاک

به آتش ِ زیر خاکستر کـُـفر گوید،

نبینم بگریی وُ

آب زیر ِ پای اسیران ِ آزادی بریزی

آخر آنجا زمینش سرد است

ساده بخند!

بلند بخند

آنقدر بلند

که هیچ زمینی سرد نماند

که هیچ آتش زیر خاکستری

از روز آمدن باد نومید نباشد

که من تا ابد ِ ابدیت

به خدا ،

به زمین ،

به ایران زمین

بلند بگویم:

ساده بخندید

که پری

امروز برای من خندیده است.

پرا

29/12/89

21:13

اهواز

اتاق

رها!مکن

2011-03-07T01:50:00.001+03:30

مرا رها مکن!

"رها" ! مکن!

من پرنده ی قفسم

میمیرم،

میمیرم.

پرا

1:47 روز 16/12/89

اهواز

اتاق

گیرم که رفتی

2010-11-30T12:01:00.002+03:30

حتا اگر تنهایم بگذاری

تورا،

خیال تورا

ترک نخواهم گفت.

با تو حرف خواهم زد- خیالی -

از تو - خیالی -

برای بقیه ، داستان ها باز خواهم گفت

برای زندگیت،

زندگیمان

داستانی پر از خنده ی بادبادک ها

خلق خواهم کرد

با تو به تهران می روم

با تو به کارگاه سید علی می روم

با تو تمام کوچه های آرزوهای دیروز را

رد خواهم کرد

در تمام کوچه ها بلند بلند برایت

داستان ِ سالواتور دیویتا را خواهم گفت

با بغض در چشمانت نگاه خواهم کرد وُ

آهسته می گویم:

" تورا می پرستم " !

گیرم که چند نفری هم

دلشان برایم سوخت وُ گفتند:

بیچاره خل شده،با اجنه حرف می زند

گیرم اصلاً ، هرگز تو نفهمی

عمق پرستش را ؛

گیرم تو نباشی، تو بر نگردی ،

من تو را ،

خیال تو را

ترک نخواهم گفت.

پرا

http://www.4shared.com/audio/yv6gPb-t/___online.html

جان نکن

2010-11-26T03:06:00.004+03:30

تمام ِ جان کندن واژه ها

چیزی جز

تلاشی بیهوده

برای نشان دادن ِ

عمق ِ " دوستت دارم " نیست.

پرا

اینجا کجاست صوتی

2010-11-26T02:53:00.000+03:30

http://www.4shared.com/file/P0gEjdkS/__online.html

اينجا كجاست؟

2010-11-20T21:00:00.001+03:30

شايد امشب

آنقدر دل شكسته باشم

كه تمام ِ فحش هاي دنيا را به دنيا بدهم.

پري لطفاً باز هم نگو:

تو مال ِ اين دنيايي!

نيستم

بخدا من هيچ كجاي اينجا را بلد نيستم

هيچ كس در اينجا آشنا نيست

هيچ كس زبان مرا نمي فهمد.

از آسمان حرف مي زنم، مي گويند فحش

از فحش حرف مي زنند، مي گويند آسمان!

اين كوچه كدام كوچه از كوي گم شدن است؟

من كه گفته بودم خانه ي من

نرسيده به ميدان اصلي ِ

طلايي ترين شهر

در مسير ِ اصوات سپيد است

اينجا كجا بود مرا آوردي؟

حالا باز زبانم بند آمد

مي خواستم از پري وُ ديو سخن بگويم

از راست وُ دروغ

از راست ِ دروغ

از دوست داشتن وُ

كشتن ِ احساس در دل ِ پرستوها

از زبان

از قلب

از نفهميدن ِ هرچه كه من هستم، هرچه كه من باشم

-لعنت بر اين لكنت ِ بي محل-.

من فقط به اين ها مي انديشم

حالا تو هي بگو:

به جاي اين اراجيف

سپيدنامه اي براي محمد بنويس.

گوش كن پري!

تا نبري مرا تا آنجا

تا نگويي من از كجا آمده ام

براي هيچ كبوتري

سرود ِ آزادگي كبك ها را نمي گويم

ميل با خودت است!

پرا

نیست

2010-11-08T22:51:00.002+03:30

تو نبودی!

امروز

سه قناری

برایم غزل می خواندند

تمام ِ تلاش ِ قافیه های سرکششان

"بیا"ی بلندی برای راضی کردن ِ من بود.

من بغض کردم،

ناخن خوردم،

آه کشیدم وُ

زیر لب پری پری گفتم.

من که از هر آفتاب وُ آیینه

این روزها دور،

من که با هر بوی خاک نم خورده ای

این روزها غریب،

من که از هجوم ِ هر خرما پزانی

این روزها بی خبر؛

شما را بخدا اگر

هاله ای از عشق

هوا را پُر کرده بود،

اگر لباس ِ نوری

طفل تنهایی را پوشانده بود،

اگر کیسه ای نان

از آنجا که شمایید

تا این پایین ها پرواز می کرد

فریاد بزنید:

پری!

ذکر ِ رمز ِ تو

از زبان ِ سید پوریا نمی افتد!

پرا

ثانیه

2010-11-08T22:40:00.002+03:30

ثانیه ، ای ثانیه ی زبان نفهم!

ببین با ما چه کرده ای

که گاه دعایت می کنیم

دمت بی بازدم مباد

و گاه دعا می کنیم بمیری!

بمیری ای ثانیه

قدری عجله کن!

پرا

مرد كه گريه نمي كند

2010-09-25T02:46:00.004+03:30

من تمام ِ لحظات ِ نبودن ِ پري را
به شدت مي گريم
زماني كه دو نقطه بر برگه ي كاهي ات
را دوست داشته باشي
به هركدام كه مي رسي
غم ِ "دوري" دمارت را در مي آورد
گريه امانت نمي دهد.
من مرد نيستم
مرد كه گريه نمي كند
پرا

تنگ

2010-09-20T01:13:00.004+04:30

لباس مي خواهد تنگ بشود
كفش مي خواهد تنگ بشود
تــُنگ مي خواهد تنگ بشود
عرصه مي خواهد تنگ بشود
هرچه مي خواهد تنگ بشود،بشود
اما
تو ديگر چه دردت است دل درمانده ي من؟
پرا

قانون ِ سوم نيوتون

2010-08-02T01:21:00.001+04:30

پري!

از اين همه حكايت ِ

"يويو" گونه با چيني هاي بند زده

فهميده ام

قانون سوم نيوتون دروغ است

و اگر هم نيست

تنها سراب ِ خاطره اي شيرين

از يك شيزوفرني ِ

خوشحال كننده است

پرا

فقط خسته ام!

2010-07-26T02:10:00.004+04:30

می گویم فقط خسته ام

و تو خوب می دانی

که به دریای خستگی

ده ها رود،

ده ها جویبار ِ جراحت می ریزد

می گویم چیزی نیست

و تو خوب می دانی

که هیچ پرنده ای

به نوازش ِ آسمان نیامده است

و تو می دانی که اگر چیزی بود كه

برای شادمانی ِ شب بوها

شراب می انداختم.

پری!

چقدر این برزخ ِپاییزِ پایدار

به پروازم نزدیک است

نه می میرد، نه می رود.

وای !

اگر تجسم طلوع طلایی گریه کند

دیگر باید حسابِ تبسم را

از آینه جدا کنیم

دیگر باید شوق ِ به آغوش کشیدن ِ رهایی را

خروش ِ خاموش ِ کارون معنی کنیم.

من می گویم فقط خسته ام

و تو خوب می دانی

خیال خوابِ مردن را از ورق ها

می گذرانم

و تو می دانی که اگرچه

به تولدِ این پایان لبخند می زنم اما

از نشستن ِ شبنم ها

بر چشمان کسانی که حتا گاهی به خشم

در چشمانم نِگریسته اند

چشمانی که

برای دوری ِ نرگس ها نـََگریسته اند

می ترسم

و تو می دانی که از پشیمانیت می ترسم

پری!

به روایت رویاهایم اخم مکن

ناله نمی کنم!

فقط، تو که هرروز برای نرگس ها

بوسه،باران می کنی

کاش مرا نیز به دندان می گرفتی

پرا

کودکی

2010-06-14T04:12:00.002+04:30

احساس می کنم بزرگتر شده ام.ه

با تمام ِ بهانه گیری های بچگانه

دلتنگی برای هرگز نداشته ها

گریستن های ِ به دید ِ دیگران بی دلیل

پای بر زمین کوفتن وُ پری پری گفتن

سؤال کردن،اعتماد کردن،ه

مهر ورزیدن هایم

باز

احساس می کنم بزرگتر شده ام.ه

تازه

از دیروز ِ این زاده ی ذهن

چند تار ِ سپید بر شقیقه ام شیدایی می کنند.ه

..........................

شکست هایند که مرا

به بزرگتر شدن دعوت کرده اند

زخم هایند

که آموزگار ِ آدمیزادند

ضربه هایند که کمر را کوه کرده اند

آتش هایند

که مرا اندکی بیش از پار، پخته اند

پری!ه

هنوز هم کودکانه دامانت را می گیرم

هنوز هم برای ِ داشتن ِ آن بی دلیل ِ دیگران

بلند بلند می گریم

هنوز هم

کودکانه برای نگفتن ِ آن سِـرّ ِ سَر به مُهر

دو دستم را بر دهانم می گذارم

اما پری!ه

این کودک موهایش دارد سپید می شود

این کودک دارد چین بر پیشانیش می بیند

این کودک ترسیده است پری!ه

مرا از چهار نعل زمان دور کن

می خواهم کودک بمانم پری!ه

خواهش می کنم.ه

پرا

خاطره های شیرین/گاهی شیرین نیستند

2010-05-31T13:32:00.004+04:30

چه راحت تند باد دلت

مرا در آغوش می گیرد.

امشب آسمان ِ همه ستاره های صبح ندیده

بارانی است

حتا این باران ِ گرم بهاری

هوای سردی دارد.

هوای سردی دارد!

و من زیر همان درخت زیتون

تمرین تکرار ِ خاطره ها می کنم

بیاد می آروم.

بیاد می آورم که تلفظ طراوت را

از یاد برده ام

بیاد می آورم

که آغوش ِ سراسر عشق پری را

از یاد برده ام

به یاد می آورم

اینک زمان گفتن ِ آن راز ِ سر به مُهر

و تمامی ِ دردهایی است

که دیری است دلم را دریده اند،

است.

و به یاد می آورم

که گفتن را از یاد برده ام

و تعلیم ِ تبسم را،

دل را، درد را

می یابم

اما دالانی برای سرود غم انگیز این

دل دریده پیدا نیست...!

وقتی الفبا از زبانم چندشَش می شود

معلوم است

این مسافر هر روزه ی ساحل ِ کارون

حرفی برای تعبیر رویای ِ تنهاییش نمی یابد.

پرا